พระประจำวันพุธ (กลางคืน) — ปางป่าเลไลยก์

ในสมัยที่พระพุทธเจ้าประทับ ณ เมืองโกสัมพี ได้เกิดความขัดแย้งระหว่างพระภิกษุสองฝ่าย ฝ่ายหนึ่งเป็นพระวินยธร (เชี่ยวชาญพระวินัย) อีกฝ่ายเป็นพระธรรมกถึก (เชี่ยวชาญพระธรรม) เหตุเริ่มจากเรื่องเล็กน้อยในการปฏิบัติพระวินัย แต่ลุกลามจนกลายเป็นการแตกแยก พระภิกษุทั้งสองฝ่ายต่างไม่ยอมกัน เมื่อพระพุทธเจ้าทรงเข้าไปไกล่เกลี่ย ทรงพยายามสั่งสอนถึง 3 ครั้ง แต่ภิกษุเหล่านั้น ทูลขอให้พระองค์อย่ายุ่งกับเรื่องของพวกเขา พระพุทธองค์ทรงเห็นว่าภิกษุเหล่านี้มิฟังโอวาท จึงทรงสลดพระทัย เสด็จออกจากเมืองโกสัมพี ปลีกวิเวกไปประทับเพียงพระองค์เดียว ณ "ป่าปาลิไลยกะ" ใต้ร่มต้นรังใหญ่ ในป่านั้นมีพญาช้างปาลิไลยกะตัวหนึ่งซึ่งเบื่อหน่ายฝูง ได้พบพระพุทธเจ้า เกิดศรัทธาขึ้นอุปัฏฐากพระองค์ คอยตักน้ำมาถวาย เก็บผลไม้ ปัดกวาดที่ประทับ และคอยอารักขา พญาลิงตัวหนึ่งเห็นพญาช้างทำกุศล จึงเอารวงผึ้งมาถวายบ้าง พระพุทธองค์ทรงรับ ลิงนั้นดีใจจนตกต้นไม้ตาย และไปเกิดบนสวรรค์ ในเวลาเดียวกัน ชาวเมืองโกสัมพีรู้เรื่องและไม่พอใจภิกษุที่วิวาท จึงพากันคว่ำบาตร ภิกษุเหล่านั้นจึงสำนึกผิด เดินทางมาทูลขอขมา และอัญเชิญพระองค์เสด็จกลับเมือง

ผู้ที่เกิดวันพุธกลางคืนตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของ "พระราหู" ซึ่งเป็นอสูรเทพ ดวงชะตาแข็ง มีจิตใจห้าวหาญ ใจนักเลง ก้าวร้าว กล้าสู้และกล้าเสี่ยง ถึงไหนถึงกัน มีสติปัญญาดีเลิศและมีไหวพริบปฏิภาณที่เฉียบคม เป็นคนที่มองคนทะลุปรุโปร่ง จับผิดคนเก่ง และมักมีลางสังหรณ์หรือเซนส์สัมผัสพิเศษที่แม่นยำ แม้ภายนอกจะดูดุดันแต่ลึกๆ แล้วชอบความสงบ ไม่ชอบความวุ่นวาย จุดอ่อนคือมักมีดวงชะตาที่อาภัพหรือต้องเผชิญกับเคราะห์กรรมและอุปสรรคบ่อยครั้ง เป็นคนที่ถ้าหลงใหลสิ่งใดแล้วจะหมกมุ่น และมัวเมาได้ง่าย เช่น อบายมุข หรือความรัก มีความอวดรู้ งมงาย เปลี่ยนความคิดยาก แต่กลับหูเบาเชื่อคำยุยงของผู้อื่นได้ง่าย เก็บเงินไม่อยู่ และมักคิดเล็กคิดน้อย เหมาะกับงานเสี่ยง ธุรกิจกลางคืน วงการบันเทิง การเมือง งานต่างประเทศ แนะนำให้หมั่นทำบุญปล่อยนกปล่อยปลาเพื่อแก้เคล็ดดวงชะตาอาภัพ

สำหรับผู้ที่เกิดวันพุธในช่วงเวลาตั้งแต่ 18.00 น. ไปจนถึง 05.59 น. ของเช้าวันพฤหัสบดี (ตามหลักโหราศาสตร์ถือเป็นดวงชะตาของดาวราหู) พระพุทธรูปประจำตัวคือ "ปางป่าเลไลยก์" (หรือ ปางปาลิไลยก์) พุทธลักษณะของปางนี้มีความเป็นเอกลักษณ์ คือพระพุทธรูปอยู่ในพระอิริยาบถประทับนั่งบนก้อนศิลา ห้อยพระบาททั้งสองข้างลงวางบนดอกบัว พระหัตถ์ซ้ายวางคว่ำบนพระชานุ (เข่า) ส่วนพระหัตถ์ขวาหงายขึ้นบนพระชานุเพื่อรับของถวาย ที่บริเวณแทบพระบาทมีรูปช้างหมอบใช้งวงจับกระบอกน้ำ และอีกด้านหนึ่งมีรูปพญาลิงนั่งถือรวงผึ้งถวาย ตำนานของปางนี้สะท้อนถึงวิกฤตการณ์ครั้งสำคัญในสมัยพุทธกาล ณ เมืองโกสัมพี เมื่อบรรดาพระภิกษุสงฆ์เกิดความขัดแย้งและแตกความสามัคคีกันอย่างรุนแรง ไม่ยอมอยู่ในพุทธโอวาท แม้พระพุทธองค์จะทรงพร่ำสอน และตักเตือนด้วยประการต่างๆ ก็ไม่เป็นผล มิหนำซ้ำยังมีคำกล่าวจ้วงจาบไม่เหมาะสมต่อพระองค์ เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่อาจระงับได้ ด้วยการเจรจา พระพุทธองค์จึงเกิดความสลดพระทัยและเสด็จปลีกวิเวกจาริกไปอยู่ในป่าปาลิไลยกะเพียงลำพัง ณ ป่าแห่งนั้น พระองค์ได้รับการอุปัฏฐากดูแลจาก "พญาช้างปาลิไลยกะ" ที่มาคอยปรนนิบัติหาน้ำและผลไม้มาถวาย เมื่อ "พญาลิง" เห็นช้างทำเช่นนั้นจึงเกิดกุศลจิต นำรวงผึ้งมาถวายบ้าง ในขณะเดียวกัน เมื่อชาวบ้านที่เมืองโกสัมพีทราบเหตุ จึงพากันติเตียนและพร้อมใจกัน "คว่ำบาตร" ไม่ยอมทำบุญบำรุงพระภิกษุสงฆ์เหล่านั้น ภิกษุผู้ก่อการวิวาทจึงเกิดความสำนึกผิด และเดินทางไปทูลเชิญพระพุทธเจ้าให้เสด็จกลับมา การบูชาปางป่าเลไลยก์ช่วยส่งเสริมความสงบและความเมตตา ลดความขัดแย้งในชีวิต